
Ковидын үед Шангрила ба түрээслэгчдийн дунд асуудал үүслээ. Онцгой нөхцөлөөс болж үзвэр үйлчилгээний газрууд хаалгаа барьсан. Ажиллахгүй учир орлого байхгүй, орлого байхгүй учир түрээс төлж чадахгүй.
Нөгөө талд хүмүүсийн цалин тавина, зээл төлнө, менежментийн төлбөр, халуун дулаан гээд тогтмол зардал гардаг, тиймээс түрээсээ авдгаараа авна гэв. Бужигнаж байгаад эвээ олох нь олсон.
Харин бүх юм дууссаны дараа хэл ам хийсэн хүмүүстэй гэрээ сунгахгүй, ашигтай байрлалтай талбай өгөхгүй байх зэрэг дарамт шахалт үзүүлсэн тохиолдол гарсан.
Хавар болж хичээл амрахтай зэрэгцээд хувийн сургуулиуд үнээ нэмдэг. Нэмэхдээ 40, 50 хувиар өм цөм нэмдэг.
Төлөхгүй гэвэл хүүхдээ аваад явж болно гэдэг. Айлууд хүүхдээ 12 жил сургана гээд байр сав, ажил төрлөө зохицуулсан байдаг. Гэтэл шууд энийг төл, чадахгүй бол уучлаарай гэдэг.
Суудал баталгаажуулах мөнгө гэж юм байна. Төлбөрийн 20-30 хувийг урьдчилж авдаг. Энэ мөнгөөр засвар хийнэ, багшийн цалин тавина гэдэг. Энэ сургуулийн асуудал болохоос эцэг эхчүүдийнх биш. Аваагүй үйлчилгээний мөнгөө урьдчилж төлнө гэдэг бас сонин.
Юу хэлэх гээд байна гэхээр түрээс, сургалтын гэрээ зэрэг харилцаанд талууд тэгш эрхтэй орж чаддаггүй. Ийм тэгш бус харилцааг “өөрсдөө учраа ол” гээд хаяж болдоггүй. Баланс үүсгэхийн тулд зохицуулалт хийж өгдөг.
Жишээ нь, орон сууцны түрээсийн үнийг жилд 10-20 хувиас дээш өсгөхгүй байх, сургалтын төлбөрийг (олон жилийн хугацаатай)-нд жилд хэдэн хувиас илүү нэмж болохгүйг зааж өгдөг жишиг бусад улсад байдаг.
126 маань туршлага судлах нэрээр гадаадад зугаалж явахын оронд хүмүүст хэрэгтэй хууль санаачлах хэрэгтэй байна. Чадахгүй бол хийгээд өгч болно шүү.
0 cэтгэгдэлтэй